دهلی ثبتنام موتورسیکلتهای بنزینی جدید را از سال ۲۰۲۸ ممنوع میکند
دولت دهلی (Delhi) تلاش میکند با ممنوع کردن فروش برخی وسایل نقلیه دارای موتور احتراق داخلی (Internal Combustion Engine – ICE) آلودگی هوای شهر را کاهش دهد و امیدوار است شهروندان به جای آنها وسایل نقلیه برقی بخرند. اما این طرح از همان ابتدا با انتقادهایی روبهرو شده است.
به گزارش موتورسیکلت نیوز، اگر در دهلی (Delhi) زندگی میکنید و قصد دارید یک موتورسیکلت با موتور احتراق داخلی (ICE) بخرید، بهتر است این کار را قبل از سال ۲۰۲۸ انجام دهید.
اوایل همین هفته، دولت دهلی برنامههایی را اعلام کرد که بر اساس آن، فروش اسکوترها و موتورسیکلتهای بنزینی ممنوع خواهد شد. نخستین مرحله این برنامه نیز این است که از سال ۲۰۲۸ خرید و ثبت وسایل نقلیه مذکور ممنوع شود.
هدف این است که موتورسیکلتهای برقی و اسکوترهای برقی جایگزین موتورسیکلتها و اسکوترهای بنزینی شوند، اما این برنامه از همین حالا با انتقادهایی روبهرو شده است.
تصور خیابانهای دهلی بدون صدای موتور، شلوغی، جنبوجوش و دود اسکوترها، موتورسیکلتها و ریکشاها (Rickshaws) دشوار است.
اما چیزی که دولت میخواهد کاهش دهد، همین دود و آلایندههاست.
در واقع، کل این برنامه قرار است طی دو سال آینده فروش اسکوترهای بنزینی، کامیونها و اتوبوسهای گازسوز یا بنزینی جدید را در پایتخت بهتدریج متوقف کند.
دهلی یکی از آلودهترین شهرهای جهان است؛ آن هم با اختلاف زیاد.
هوای آلوده دهلی هر سال با دهها هزار مرگ در ارتباط دانسته میشود.
از سوی دیگر، اسکوترها و ریکشاها بیش از دو سومِ دهها میلیون وسیله نقلیهای را تشکیل میدهند که در خیابانهای این شهر تردد میکنند.
بنابراین سخت است که دولت را به خاطر تلاش برای کاهش سمی بودن هوای شهر سرزنش کنیم؛ اما چیزی که باعث تردید مردم درباره عملی بودن این طرح شده، روش اجرا و زمانبندی آن است.
ویدیوهای برتر
از سال ۲۰۲۷، پایتخت هند فقط برای کامیونهای کوچک برقی و وسایل نقلیه سهچرخ برقی (ای-ریکشاها / E-rickshaws) پلاک جدید صادر خواهد کرد.
از سال ۲۰۲۸ نیز همین قانون برای اسکوترهای برقی و موتورسیکلتهای برقی اعمال خواهد شد.
دولت امیدوار است که این اقدامات باعث شود تا سال ۲۰۳۰ دستکم ۳۰ درصد از ناوگان وسایل نقلیه پایتخت برقی شوند.
اما سؤال اینجاست که آیا زیرساختها توانایی پشتیبانی از چنین تغییری را دارند یا خیر؟
اگرچه دولت قصد دارد بیش از ۳۰ هزار ایستگاه شارژ عمومی در سراسر پایتخت نصب کند، اما ممکن است این تعداد برای پشتیبانی از تغییری که از رانندگان انتظار دارد، کافی نباشد.
راجش گوپی (Rajesh Gopi)، که راننده ریکشا است، گفت:
«شنیدهام که ریکشاهای برقی نیاز دارند مرتب شارژ شوند و نمیتوانند به اندازه ریکشاهای گازی یا بنزینی ما مسافت طی کنند.»
او سپس افزود:
«اگر مجبور باشم هر روز یک یا دو ساعت منتظر شارژ شدن بمانم، یعنی درآمدی را از دست میدهم که توان از دست دادنش را ندارم. همچنین نمیدانم چطور باید از یک ریکشای برقی نگهداری کنم یا جلوی دزدیده شدن باتریهایش را بگیرم.»
نظر شما چیست؟
هدفِ بهتر کردن کیفیت هوای دهلی مشکلساز نیست؛ به شرط آنکه هزینه این تغییر را کارگران و افراد شاغل نپردازند.
و شاید بتوان این هدف را از طریق بهبود حملونقل عمومی نیز محقق کرد.
بهاورین کندهاری (Bhavreen Kandhari)، از فعالان شناختهشده محیط زیست، گفت:
«خودروهای بیشتر در خیابانها راهحل نیستند… برای کاهش ترافیک و گردوغبار شهر، دولت باید روی بهبود حملونقل عمومی و ایجاد راهکارهای سبز برای اتصال مردم از آخرین بخش مسیر (Last-mile Connectivity) تمرکز کند. سیاست فعلی خودروهای برقی (EV) در این زمینه کافی نیست.»
آیا ممنوع کردن فروش موتورسیکلتها و وسایل نقلیه دوچرخ و سهچرخ بنزینی راهحل درستی است، یا اینکه دولت دهلی باید بیشتر بر توسعه حملونقل عمومی سبز تمرکز کند؟
نظر شما چیست؟
انتهای پیام/
